Την ώρα που τα ελληνικά νοικοκυριά μετρούν κέρματα στο σούπερ μάρκετ και οι νέοι γονείς υπολογίζουν ξανά και ξανά το κόστος για γάλα και πάνες, η Κύπρος κάνει κάτι που στην Ελλάδα μοιάζει σχεδόν… αδιανόητο.
Με απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου, η Κυπριακή Δημοκρατία παρατείνει για ολόκληρο το 2026 τον μηδενικό συντελεστή ΦΠΑ σε βασικά είδη διατροφής και καθημερινής ανάγκης. Όχι σε «πολυτέλειες». Σε γάλα βρεφικό. Σε πάνες. Σε προϊόντα γυναικείας υγιεινής. Σε φρούτα και λαχανικά.
Μια καθαρά πολιτική επιλογή με ξεκάθαρο κοινωνικό πρόσημο. Η κυπριακή απόφαση δεν παρουσιάζεται ως «δώρο», ούτε ως προεκλογικό τέχνασμα. Παρουσιάζεται ως αυτό που είναι: ένα εργαλείο άμυνας απέναντι στον πληθωρισμό και μια έμπρακτη στήριξη των νοικοκυριών.
Σε μια περίοδο που το κόστος ζωής πιέζει ασφυκτικά, η Κύπρος αναγνωρίζει ότι:
- το βρεφικό γάλα δεν είναι είδος πολυτελείας,
- οι πάνες δεν είναι επιλογή,
- η γυναικεία υγιεινή δεν είναι «προσωπικό έξοδο»,
- τα φρούτα και τα λαχανικά δεν μπορεί να φορολογούνται σαν να πρόκειται για καταναλωτικά αγαθά δευτερεύουσας σημασίας.
Στην Ελλάδα, αντίθετα, ο ΦΠΑ παραμένει πεισματικά παρών σε όλα σχεδόν τα βασικά αγαθά. Παρά τις εξαγγελίες, τις «επιδοτήσεις», τα market pass και τις προσωρινές παρεμβάσεις, η ουσία δεν αλλάζει: ο καταναλωτής πληρώνει ακριβά την καθημερινότητά του.
Και το ερώτημα τίθεται αμείλικτα: Αν μπορεί η Κύπρος, γιατί όχι και η Ελλάδα;
Δεν πρόκειται για διαφορετικές οικονομίες πλανητών. Πρόκειται για διαφορετικές προτεραιότητες.
Φορολογία χωρίς κοινωνικό φίλτρο
Η ελληνική φορολογική πολιτική επιμένει να αντιμετωπίζει τα βασικά αγαθά με την ίδια λογική που αντιμετωπίζει τα μη απαραίτητα. Το αποτέλεσμα;
- Αύξηση της επισιτιστικής ανασφάλειας
- Περιορισμός της ποιότητας διατροφής
- Επιβάρυνση των οικογενειών με παιδιά
- Σιωπηρή τιμωρία των πιο ευάλωτων κοινωνικών ομάδων
Και όλα αυτά, την ώρα που άλλες χώρες της Ε.Ε. –όπως η Κύπρος– αποδεικνύουν ότι υπάρχει εναλλακτικός δρόμος.
Η κυπριακή απόφαση στέλνει ένα σαφές μήνυμα: όταν υπάρχει βούληση, τα βασικά αγαθά προστατεύονται. Στην Ελλάδα, το ερώτημα δεν είναι πλέον αν «αντέχει» ο προϋπολογισμός. Είναι αν αντέχει η κοινωνία. Γιατί όσο το φαγητό, η φροντίδα και η αξιοπρέπεια φορολογούνται βαριά, τόσο η καθημερινότητα θα γίνεται όλο και πιο δύσκολη.
Και κάποια στιγμή, ο λογαριασμός δεν θα είναι μόνο οικονομικός. Θα είναι βαθιά κοινωνικός.
