«Η “Chevron” είναι εδώ, η Ελλάδα ισχυροποιείται», «Εγκαινιάζουμε μια νέα εποχή εθνικής αυτοπεποίθησης και αποφασιστικότητας», «Ορθώνουμε το γεωπολιτικό μας ανάστημα και ασκούμε αποφασιστικά τα κυριαρχικά μας δικαιώματα».
Αυτά έλεγαν τις προάλλες ο πρωθυπουργός και άλλα στελέχη της κυβέρνησης, κατά την υπογραφή των συμφωνιών με την αμερικανική «Chevron», για έρευνες σε ελληνικά θαλάσσια οικόπεδα. Δεν υπάρχει μεγαλύτερο παραμύθι από αυτό που σερβίρει η κυβέρνηση, ότι η αναβάθμιση της χώρας στον ενεργειακό χάρτη είναι «ασπίδα προστασίας» για τα κυριαρχικά δικαιώματα και ότι προσφέρει άμεσα οφέλη στον λαό. Το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει…
Τις επόμενες μέρες ξέσπασε ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος στη Μέση Ανατολή, μετά την γκαγκστερική επίθεση ΗΠΑ – Ισραήλ στο Ιράν και όλες αυτές οι βαρύγδουπες δηλώσεις και η ενεργειακή ασφάλεια πήγαν «περίπατο». Ο ενεργειακός πόλεμος βρίσκεται σε εξέλιξη και αυτό το βλέπουμε από τους εκατέρωθεν βομβαρδισμούς ενεργειακών εγκαταστάσεων στη Μέση Ανατολή, τη μείωση της παραγωγής και τις τιμές που τραβούν την ανηφόρα.
Μέσα σε αυτές τις καυτές γεωπολιτικές εξελίξεις σε παγκόσμιο επίπεδο, με επίδικό τον έλεγχο ενεργειακών πηγών και δρόμων και αγορών, ο νόμος για τη σύμβαση με τη CHEVRON που ψηφίστηκε στη βουλή με τις ψήφους κυβέρνησης και βολικής αντιπολίτευσης (ΠΑΣΟΚ) σίγουρα μόνο ενεργειακή ασφάλεια δεν εξασφαλίζει για τον λαό. Αντίθετα εντείνει την ανασφάλεια, καθώς η χώρα χώνεται πιο βαθιά στους ενεργειακούς πολέμους.
Πόσο μάλλον που η χώρα μας για λογαριασμό των συμφερόντων του ελληνικού κεφαλαίου, αναλαμβάνει ρόλο σημαιοφόρου που σε αυτόν τον ενεργειακό πόλεμο που μαίνεται με σκοπό την ενεργειακή κυριαρχία των ΗΠΑ, που είναι και η αιτία των επεμβάσεων.
Η στρατηγική των ΗΠΑ για «ενεργειακή κυριαρχία» και απεξάρτηση των Ευρωπαίων συμμάχων τους από τους ρώσικους υδρογονάνθρακες γίνεται καταλύτης επικίνδυνων διευθετήσεων σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο, στη σκιά της σύγκρουσης με την Κίνα για την πρωτοκαθεδρία στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα. Αυτόν τον σχεδιασμό «τρέχουν» και οι συμφωνίες της κυβέρνησης με τη «Chevron».
Είναι αποκαλυπτικό ότι δυο μονοπώλια αμερικανικών συμφερόντων, η «Chevron» και η «ExxonMobil», κατέχουν τη μερίδα του λέοντος από τα ενεργειακά κοιτάσματα της Ανατ. Μεσογείου, έχοντας υπογράψει συμβόλαια έρευνας και εκμετάλλευσης με τα περισσότερα κράτη της περιοχής. Η «Chevron», για παράδειγμα, εκτός από την Ελλάδα, δραστηριοποιείται στην Τουρκία, στη Συρία, στη Λιβύη, στην Αίγυπτο και βέβαια στο Ισραήλ.
Με άλλα λόγια, τα συμφέροντα των αμερικανικών ενεργειακών ομίλων διαχέονται σε όλες τις «συμμαχικές» χώρες του ευρωατλαντικού μπλοκ στην περιοχή της Ανατ. Μεσογείου, διαμορφώνοντας μια άτυπη «κοινοπραξία», που ανοίγει δρόμους για ευρύτερες ΝΑΤΟικές διευθετήσεις, είτε αφορούν στο Κυπριακό είτε στα Ελληνοτουρκικά. Ταυτόχρονα αυτές οι επενδύσεις είναι που «προστατεύει» η Βάση της Σούδας, όπως και συνολικά τα οικονομικά πλάνα των ΗΠΑ από τα οποία επωφελούνται και ελληνικοί όμιλοι (βλέπε συμφωνία ΤΕΡΝΑ και ΑΚΤΟΡ για Ουκρανία), βάζοντας για χάρη τους τον ελληνικό και τον κρητικό λαό στο στόχαστρο.
Η κυβέρνηση και τα άλλα συστημικά κόμματα πανηγυρίζουν επειδή η χώρα «αναβαθμίζεται» κάτω από την ίδια ενεργειακή ομπρέλα με τη ΝΑΤΟική «σύμμαχο» Τουρκία, που κατέχει το 1/3 της Κύπρου και αμφισβητεί την ελληνική κυριαρχία στο μισό Αιγαίο, με τη Λιβύη, που έχει υπογράψει το απαράδεκτο τουρκολυβικό μνημόνιο, με τη Συρία, που διοικείται από τζιχαντιστές μετά την ωμή επέμβαση ΗΠΑ – Τουρκίας – Ισραήλ και βέβαια με το ίδιο το Ισραήλ, που η εγκληματική πολιτική του βάζει φωτιά σε όλη τη Μέση Ανατολή. Κι αυτό βαφτίζεται «γεωπολιτικό ανάστημα» και «αποφασιστική άσκηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων»! Τόσο κατοχυρωμένα είναι τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας μας που στις συμβάσεις για τις περιοχές νότια της Κρήτης, η κυβέρνηση έχει συμπεριλάβει πρόβλεψη, για το τι θα ισχύσει, στο ενδεχόμενο που μέρος αυτών των θαλάσσιων οικοπέδων δεν συμπεριληφθεί στην ελληνική ΑΟΖ.
Η εμπλοκή της χώρας στον πόλεμο με στρατιωτικά μέσα και αξιοποίηση των βάσεων και άλλων υποδομών, συμπληρώνεται με την εμπλοκή στον ενεργειακό πόλεμο με τις ενεργειακές υποδομές στο έδαφος και τις θαλάσσιες περιοχές της χώρας, οι οποίες επίσης αποτελούν στόχους χτυπήματος και παράγοντες κινδύνου για το λαό. Και βέβαια αυτή η γραμμή συνδυάζεται με μπόλικο παραμύθιασμα για “εθνικούς στόχους”, “εθνικές επιτυχίες”, “εθνικό συμφέρον”. Λόγια που έχει ακούσει ξανά και ξανά ο λαός μας στη σύγχρονη ιστορία του, με τραγική κάθε φορά κατάληξη για τον ίδιο.
Οι δρόμοι της Ενέργειας είναι στρωμένοι με το αίμα των λαών και υπάρχουν πάμπολλα παραδείγματα που το επιβεβαιώνουν. Ο ενεργειακός πλούτος μπορεί να αξιοποιηθεί προς όφελός τους, αν απεγκλωβιστεί από τα γρανάζια των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και του καπιταλιστικού κέρδους.
Το ψευτοδίλλημα αξιοποιήση των υδρογονανθράκων ή ανανεώσιμες πηγές ενέργειας για την προστασία του περιβάλλοντος είναι αποπροσανατολιστικό σήμερα στα πλαίσια του καπιταλισμού. Το κυνήγι του κέρδους μέσω της “πράσινης ανάπτυξης” γιγαντώνει την ακρίβεια και την ενεργειακή φτώχεια για το λαό και βάζει σε κίνδυνο και καταστρέφει τον φυσικό και πολιτιστικό πλούτο της περιοχής μας.
Η διέξοδος βρίσκεται στον σοσιαλισμό, την κοινωνικοποίηση της παραγωγής, που θα κάνει προτεραιότητα στον κεντρικό σχεδιασμό της οικονομίας την ικανοποίηση των διευρυμένων λαϊκών αναγκών, με την αξιοποίηση όλων των πηγών στο ενεργειακό μείγμα της χώρας.
Η πάλη για την υπεράσπιση των λαϊκών συμφερόντων και των κυριαρχικών δικαιωμάτων περνάει σήμερα μέσα από τη σύγκρουση με τους στόχους του κεφαλαίου και την εμπλοκή της χώρας στα επικίνδυνα ιμπεριαλιστικά σχέδια και τους ανταγωνισμούς, όπου η Ενέργεια παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο. Περνάει μέσα από τη σύσφιξη των δεσμών φιλίας και αλληλεγγύης με τον λαό της Τουρκίας και τους άλλους λαούς, που έχουν κοινό αντίπαλο το κεφάλαιο και τις ιμπεριαλιστικές του συμμαχίες.
