Αναρωτιέμαι πριν τα σόσιαλ πως αντέχαμε χωρίς να λέμε δημόσια την άποψη μας,τις σκέψεις μας,τον πόνο μας,την παπαρολογια μας.
Το Facebook,το X,το Instagram,τα blog κτλ,μας άνοιξαν τον δρόμο να λέμε το μακρύ και το κοντό μας και να νιώθουμε και γαμάτοι όταν πατάμε το “Δημοσιευση”.
Κάπου εκεί βέβαια κρύβεται μια μεγάλη παγίδα.
Άνθρωποι που μας γνωρίζουν καλά,υπάρχει η πιθανότητα όταν διαβάζουν τα βαρύγδουπο λόγια μας να σκέφτονται “Μωρ τι γράφει ο μαλακας;Αυτός μιλάει για ανθρώπους που δεν αντέχουν να κοιταχτουν στον καθρέφτη και ο ίδιος δεν ξέρει ότι περιγράφει ακριβώς τον εαυτό του”…
Είναι καθρέφτης της ψυχής θαρρώ τα κείμενα που αραδιάζουμε όλοι εδώ. Οσο και αν θέλουμε να δείξουμε την γαματοσυνη μας, το error 404 ,είναι ορατό σε ανθρώπους που μας έχουν ζήσει από κοντά και έχουν βιώσει τον σκατοχαρακτήρα μας…
Εμ, έτσι είναι. Η γυναίκα του Καίσαρα δεν πρέπει μόνο να φαίνεται τίμια, αλλά και να είναι! Τι;Το γράψα αναποδα; Ε,και; Έτσι με συμφέρει για την ροή του κειμένου μου;Θα μου βάλεις κακό βαθμό;
Κοντολογίς,ελευθερία λόγου υπάρχει,ελεύθερη σκέψη υπάρχει,ελεύθερα μειδιώ σαν διαβάζω κειμενάκια που κρίνουν άλλους και ο συγγραφέας τους ,είναι άστα μην σας τα πω συμπεριφορικα…
Αυτά ήθελα να πω και γω ,να το παίξω κάποια,να πατήσω το enter ,να δώσω πόνο.
Όσο για τις παπαρολογιες των άλλων ευχαριστώ δεν θα πάρω.
Οπως είπε κ η Μαίρη Χρονοπουλου στο “Γοργόνες και μάγκες” ως γοργόνα στο μπαλκόνι που ήταν ο αφρός της θάλασσας «Ευχαριστώ θα μείνω στον αφρό».
#Εύας_θοτς
