«Μπορούμε να αντικρίσουμε αυτή την ιστορία
και μετά να αποφασίσουμε
σε ποια πλευρά θέλουμε να ανήκουμε σήμερα
 και πόσο διατεθειμένοι είμαστε να παλέψουμε»

Το 11^ο Φεστιβάλ Αντίβαρο παρουσιάζει τον μονόλογο για την Παλαιστίνη«Πάντοτε ζήλευα τα αποδημητικά πουλιά», σε σκηνοθεσία Παναγιώτη Γκιζώτη και με πρωταγωνίστρια την Αγγελίνα Τερσενίδου, ύστερα από μία πολύ πετυχημένη διαδρομή σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΕΡΓΟ:

Αντλώντας έμπνευση από τα ημερολόγια και τις επιστολές της Ρέιτσελ Κόρι, της νεαρής Αμερικανίδας ακτιβίστριας που το 2003, στον απόηχο της δεύτερης Ιντιφάντα, ταξίδεψε στην Παλαιστίνη για να λειτουργήσει ως ανθρώπινη ασπίδα και να προστατεύσει τη ζωή και τα σπίτια απλών πολιτών, η παράσταση επιχειρεί να μειώσει την απόσταση ανάμεσα στις ειδήσεις και την πραγματικότητα, θέτοντας ένα καίριο ερώτημα: Σε ποιον κόσμο θέλουμε να ζούμε;

«Το ερώτημα είναι πάντα από πού να ξεκινήσεις την ιστορία»

Η ιστορία που αφηγείται επί σκηνής η Αγγελίνα Τερσενίδου ξεκινά με χρώμα, σκιαγραφώντας τη δυναμική προσωπικότητα της Ρέιτσελ Κόρι: cool, φωνακλού, ανήσυχη και πολιτικά ενεργή, η Ρέιτσελ κρατάει μέσα της όσα της έδωσαν οι γονείς της και μεγαλώνει προς τα έξω, προσπαθώντας να χτίσει έναν δικό της κόσμο για να ζήσει — έναν κόσμο όπου όλοι οι άνθρωποι έχουν το δικαίωμα να ζουν ελεύθεροι στον τόπο τους.

Σταδιακά, το χρώμα της ιστορίας αλλάζει. Η Ρέιτσελ έρχεται σε επαφή με καθημερινές επιθέσεις, κατεδαφίσεις σπιτιών, βομβαρδισμένες αγορές και κατεστραμμένα οδικά δίκτυα, συνειδητοποιώντας τους μηχανισμούς της παγκόσμιας δομής της εξουσίας. Τελικά, ο κόσμος που οραματίζεται ισοπεδώνεται, αποκαλύπτοντας τη φρίκη του κόσμου που ζούμε. Από τις 16 Μαρτίου 2003, δεν μπορούμε να μιλάμε για τη Ρέιτσελ Κόρι σε ενεστώτα χρόνο. Δολοφονήθηκε από Ισραηλινό εκσκαφέα, ενώ διαδήλωνε εμποδίζοντας την κατεδάφιση παλαιστινιακής κατοικίας στη Ράφα. Σύμφωνα με την επίσημη ανακοίνωση του Ισραήλ, ο θάνατός της χαρακτηρίστηκε ατύχημα.

ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ:

Υπάρχουν στιγμές που η πραγματικότητα μοιάζει τόσο μεγάλη, που δεν ξέρεις από πού να την πιάσεις. Από την ιστορία; Από την πολιτική; Από τους αριθμούς; Από τις ειδήσεις;

Κι όμως, σχεδόν πάντα η αρχή βρίσκεται σε έναν άνθρωπο.

Η παράσταση «Πάντοτε ζήλευα τα αποδημητικά πουλιά» γεννήθηκε από την ανάγκη μας να μικρύνει αυτή η απόσταση: η απόσταση ανάμεσα στις λέξεις που διαβάζουμε στις οθόνες μας και στις ζωές που υπάρχουν πίσω από αυτές. Αντλεί έμπνευση από τα ημερολόγια και τις επιστολές της Pέιτσελ Kόρι, μιας νεαρής γυναίκας που ταξίδεψε στην Παλαιστίνη το 2003, στην περίοδο της δεύτερης Ιντιφάντα, και επέλεξε να σταθεί δίπλα σε ανθρώπους που αγωνίζονταν απλώς να συνεχίσουν να ζουν.

Από τότε μέχρι σήμερα, ο κόσμος έχει αλλάξει και ταυτόχρονα έχει μείνει ο ίδιος. Οι πόλεμοι συνεχίζονται, οι τόποι γεμίζουν σύνορα, οι άνθρωποι γίνονται στατιστικές. Όμως πίσω από κάθε αριθμό υπάρχει μια ιστορία που δεν χωρά σε τίτλους ειδήσεων.

Αυτή η παράσταση δεν προσπαθεί να εξηγήσει την ιστορία. Προσπαθεί να θυμίσει κάτι απλούστερο και ίσως δυσκολότερο: ότι η ιστορία γράφεται πάνω σε ανθρώπινα σώματα, σε σπίτια που χάνονται, σε οικογένειες που διαλύονται, σε παιδιά που μεγαλώνουν μέσα στον φόβο.

Ο τίτλος της παράστασης φέρνει μαζί του μια εικόνα: αποδημητικά πουλιά που διασχίζουν ουρανούς, που φεύγουν και επιστρέφουν, που χάνονται στον ορίζοντα. Την ίδια στιγμή, κάτω στη γη, υπάρχουν ζωές που δεν μετακινούνται. Ζωές που ριζώνουν μέσα στον χρόνο, ακόμη κι όταν όλος ο περίγυρος θέλει να τις ξεριζώσει με τον πιο βίαιο τρόπο.

Ίσως τελικά αυτό να είναι και το πιο ανθρώπινο πράγμα: να επιμένεις να υπάρχεις, ακόμη και όταν όλα γύρω σου προσπαθούν να σε σβήσουν.

Καθώς η παράσταση ταξιδεύει τώρα στην Κρήτη, κουβαλά μαζί της αυτή τη σκέψη: ότι η μνήμη είναι μια μορφή αντίστασης. Ότι το θέατρο μπορεί να γίνει ένας μικρός τόπος συνάντησης, όπου για λίγο σταματάμε να κοιτάμε αριθμούς και προσπαθούμε ξανά να δούμε ανθρώπους.

Και ίσως, για μια στιγμή, να θυμηθούμε πως ο κόσμος αλλάζει πάντα από εκεί που κάποιος αποφασίζει να μη μείνει σιωπηλός.

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

Μετάφραση κειμένων Ρέιτσελ Κόρι: Νάνση Τρικαλίτη

Σκηνοθεσία – Φωτισμοί:  Παναγιώτης Γκιζώτης

Ηχητικός σχεδιασμός: Δημήτρης Ροΐδης
Σκηνογραφία: Μαίρη Βασιλάκη
Φωτογραφίες – Trailer: Γιάννης Παπαγεωργίου
Γραφιστικός σχεδιασμός: Άννα Σερμάκη
Παραγωγή: The Liminal Project

Ερμηνεία:  Αγγελίνα Τερσενίδου

ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ:

Ημέρες & Ώρα Παραστάσεων Φεστιβάλ Αντίβαρο: Σάββατο, 21 & Κυριακή, 22 Μαρτίου στις 21.00
Διάρκεια: 80 λεπτά (χωρίς διάλειμμα)
Είσοδος : 10, 12 €.
Εισιτήριο διαρκείας για 7 παραστάσεις του Φεστιβάλ: 60 €, μειωμένο 50 €.
Τηλ. Κρατήσεων: 6988399325
Χώρος: θέατρο ΑΝΤΙΒΑΡΟ, Κριτοβουλίδου 15-17, Ρέθυμνο 741 31
Περισσότερες πληροφορίες για το Φεστιβάλ και την Ομάδα ΑΝΤΙΒΑΡΟ μπορείτε να βρείτε εδώ
FB: Θεατρο Αντιβαρο & Festival Antivaro
Facebook page παράστασης: Πάντοτε ζήλευα τα αποδημητικά πουλιά
Instagram profile παράστασης: pantote_ta_apodimitika

ΣΥΝΟΠΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΑΝΤΙΒΑΡΟ 2026

• 27,28 Φεβρουαρίου & 1^η Μαρτίου || Ισμήνη, της Καρόλ Φρεσέτ
• 7 & 8 Μαρτίου || Μεσοπέλαγα του Σλαβομίρ Μρόζεκ
• 13 & 20 Μαρτίου || Έρως και Ψυχή, αφήγηση&χορός από τους Στέλιο Πελασγό & Ανδρομάχη Βαρσάμη.
• 14 & 15 Μαρτίου: Κόντρα στον Άνεμο: η ιπτάμενη περιπέτεια της Τίρα από την ομάδα Hippo Theatre Group (πρωινή παράσταση για παιδιά ηλικίας 5-12 ετών)
• 14 & 15 Μαρτίου: Η Αφηγήτρια ταινιών, του Ερμάν Ριβέρ Λετελιέ.
• 22 & 22 Μαρτίου: Πάντοτε ζήλευα τα αποδημητικά πουλιά, βασισμένο στις επιστολές της Ρέιτσελ Κόρι
• 26,27,29 Μαρτίου & 2,3 Απριλίου: Πρόγονος του Άγγελου Τερζάκη.
• 30 Μαρτίου: Duet με τις Κέλυ Θωμά – Χρυσάνθη Γκίκα
• 4 & 5 Απριλίου: Μοναξιά στην Άγρια Δύση του Μάρτιν Μακ Ντόνα.
• 21 Απριλίου: Prima Facie, της Σούζυ Μίλλερ.|| Ομαδική μετάβαση στο ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΑΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ – ΑΙΘΟΥΣΑ ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΑΙ ΜΑΡΙΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΟΥ
• 9 & 10 Μαΐου: Μπουμπού του Δημήτρη Μητσοτάκη.
• 12, 13 & 14 Μαΐου: Οι γριές που μαζεύουν την τσουκνίδα, κείμενο – σκηνοθεσία Κωνσταντίνος Ντέλλας

Το Φεστιβάλ ΑΝΤΙΒΑΡΟ έχει  επιχορηγηθεί από το Υπουργείο Πολιτισμού.