Σε ένα σκηνικό αυξανόμενης πίεσης και εσωτερικής αναταραχής βρίσκεται η κυβέρνηση, μετά την παραίτηση του Μακάριου Λαζαρίδη, την ώρα που πλησιάζει η κρίσιμη ψηφοφορία για την άρση ασυλίας 11+2 βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας που εμπλέκονται στις δικογραφίες για τον ΟΠΕΚΕΠΕ.
Η υπόθεση Λαζαρίδη μόνο ως «λήξασα» δεν μπορεί να θεωρηθεί, καθώς ανέδειξε έντονη δυσαρέσκεια στο εσωτερικό της κοινοβουλευτικής ομάδας. Βουλευτές της ΝΔ κάνουν λόγο για εμφανή δυσαρμονία στη στάση του Μεγάρου Μαξίμου, καταγγέλλοντας ουσιαστικά «δύο μέτρα και δύο σταθμά»: από τη μία η πολιτική κάλυψη σε συγκεκριμένα πρόσωπα και από την άλλη η πίεση για άρση ασυλίας σε συναδέλφους τους, ακόμη και σε περιπτώσεις που –όπως οι ίδιοι υποστηρίζουν– δεν υπάρχουν σοβαρά στοιχεία.
Η παρέμβαση της Ντόρας Μπακογιάννη για την παραίτηση Λαζαρίδη δεν ήρθε τυχαία, αλλά ως κίνηση εκτόνωσης μιας κατάστασης που απειλούσε να ξεφύγει από κάθε έλεγχο. Πληροφορίες αναφέρουν ότι εάν δεν είχε προηγηθεί η παραίτηση, θα ακολουθούσε δημόσια αμφισβήτηση από βουλευτές της ίδιας της ΝΔ, εκθέτοντας περαιτέρω την κυβερνητική συνοχή.
Ωστόσο, ακόμη και μετά την αποχώρησή του, ο Λαζαρίδης φρόντισε να αφήσει αιχμές, αναπαράγοντας ανάρτηση που μιλούσε για «φοβική κυβέρνηση», προκαλώντας νέα εσωτερικά ρήγματα και αντιδράσεις.
Την ίδια ώρα, το πραγματικό στοίχημα για το Μαξίμου βρίσκεται μπροστά: η ψηφοφορία για τις άρσεις ασυλίας. Το γεγονός ότι ο ίδιος ο πρωθυπουργός παρενέβη δημόσια, στέλνοντας μήνυμα πειθαρχίας στους βουλευτές, αποτυπώνει το κλίμα ανησυχίας που επικρατεί στο εσωτερικό της κυβέρνησης.
Παρά τις επίσημες τοποθετήσεις περί «θεσμικής στάσης» και «σεβασμού στη δικαιοσύνη», στο παρασκήνιο βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη ένα έντονο “μασάζ” προς τους διαφωνούντες βουλευτές, προκειμένου να αποφευχθούν δυσάρεστες εκπλήξεις στην ψηφοφορία. Ο φόβος μιας ανοιχτής διαφοροποίησης –ή ακόμη και καταψήφισης– προκαλεί έντονο πονοκέφαλο στο κυβερνητικό επιτελείο.
Την ίδια στιγμή, η επιλογή της οριζόντιας άρσης ασυλιών φαίνεται να διχάζει, καθώς αρκετοί βουλευτές θεωρούν ότι τους οδηγεί σε μια πολιτικά δύσκολη θέση: είτε να εμφανιστούν ότι καλύπτουν συναδέλφους τους, είτε ότι «δείχνουν» άλλους ως ενόχους.
Στο τραπέζι βρίσκεται πλέον και το σενάριο της αποχής, ως μια “μέση λύση” για τους διαφωνούντες, που μπορεί να αποτρέψει μια ανοιχτή ρήξη, χωρίς όμως να κρύβει το πρόβλημα κάτω από το χαλί.
Σε κάθε περίπτωση, η κυβέρνηση καλείται να διαχειριστεί μια κρίση με πολλαπλά επίπεδα: πολιτικό, θεσμικό και εσωκομματικό. Και όσο πλησιάζει η ώρα της ψηφοφορίας, τόσο γίνεται σαφές ότι το ζήτημα είναι βαθιά πολιτικό.
