Κάτω στην Αξιά κάτω στην Αλιτζέρη
η διαχρονική επεκτατικότητα του Ισλαμοφασισμού
Κάτω στην Αξιά κάτω στην Αλιτζέρη
σέρνει ο Τάρταρης εννιά αδερφούς δεμένους -τσι καημένους
κι έχει άλλους εννιά στην άλυσο πλεμένους -τσι καημένους
κι η μανούλα τους τζαργκουνομαδισμένη -η καημένη
Το τραγούδι το γνωρίζομε σα ριζίτικο, αλλά τα λόγια του υπάρχουν και σε άλλες περιοχές της Ελλάδας. Περιγράφει μια πραγματικότητα για την οποία κανείς δε μιλάει: την αποικιοκρατία και επεκτατικότητα που άσκησαν οι Μουσουλμάνοι στη Μεσόγειο και την καθ’ ημάς Ανατολή, δηλαδή σε όλο τον Ελληνικό χώρο επί αιώνες, επιβάλλοντας μια καταπίεση που βίωσαν δραματικά οι χριστιανικοί πληθυσμοί.
Οι Άραβες ήταν αυτοί που ξεκίνησαν, με επιδρομές στα νησιά, με πειρατείες στη θάλασσα, καθιστάμενοι υπολογίσιμη ναυτική δύναμη, που αποβιβαζόταν και λεηλατούσε τις παράκτιες περιοχές, ενώ σκλάβωνε τους κατοίκους και τους πουλούσε στα σκλαβοπάζαρα της Ανατολής. Από τότε οι Χώρες των νησιών χτίζονται στην ενδοχώρα και ψηλά, για να προστατεύονται από τις επιδρομές. Και γι’ αυτό τα παραθαλάσσια χωράφια θεωρούνταν υποδεέστερα. Το λευκό χρώμα του δέρματος, ήταν τότε αυτό που χαρακτήριζε τους σκλάβους, το διαβατήριο για την υποδούλωση, σε αντίθεση με αυτό που η άλλη αποικιοκρατία, η δυτική, καθιέρωσε αιώνες αργότερα με το δουλεμπόριο των μαύρων. Και σε αυτό όμως, βρίσκονταν σε συνεργασία με τους Άραβες κατακτητές της Βόρειας Αφρικής, που τους προμήθευαν μαύρους για τις δυτικές αποικίες. Τους Άραβες διαδέχτηκαν οι Τούρκοι στη συνέχεια, ως μόνιμοι δυνάστες και όχι ως περιστασιακοί επιδρομείς, αλλά πάντα μουσουλμάνοι.
Εννοείται ότι όπου οι Άραβες εύρισκαν την ευκαιρία, κατακτούσαν τις περιοχές που μπορούσαν, όπως έγινε με την Κρήτη. Τον απόηχο της εξοντωτικής αυτής κατάκτησης, τον έχομε υποβαθμίσει σήμερα, αφού η Ενετική και Τουρκική σκλαβιά, ως πιο πρόσφατη, έχει αποτυπωθεί εναργέστερα στη συλλογική μνήμη.
Το τραγούδι, όπως και άλλα της θεματολογίας αυτής, περιγράφει τη μοίρα των σκλάβων των μουσουλμάνων, σιδηροδέσμιοι να οδεύουν στη σκλαβιά, με τη μάνα τους απελπισμένη να βλέπει τα παιδιά της να χάνονται. Η συνέχεια του τραγουδιού είναι επίσης δραματική, αφού η μάνα στην απελπισία της κάποιο παιδί της να γλυτώσει, γυρεύει από το δυνάστη να της αφήσει τουλάχιστον ένα. Κι αν ο δυνάστης συγκατένευε, αυτό θα ήταν για να απολαύσει με σαδισμό το δίλημμα στο οποίο θα έπρεπε να μπει μια μάνα: να διαλέξει ποιο παιδί της θα ζήσει και ποια θα σκλαβωθούν, άρα θα είναι πια ζωντανοί νεκροί.
Τα μαρτύρια που έχουν περάσει οι μη μουσουλμανικοί λαοί της Ανατολής, τα έχουμε νοιώσει στο πετσί μας, από την καθημερινή καταδυνάστευση μέχρι τη Γενοκτονία. Η αντιμετώπιση των Χριστιανών ως δεύτερης κατηγορίας ανθρώπων στις χώρες που κυριαρχεί το Ισλάμ, προέρχεται από τα ίδια τα ιερά του κείμενα και είναι σύμφυτη με αυτό, συνιστά επομένως στην πολιτική του μορφή μια ρατσιστική ιδεολογία, με μηδενική ανοχή στον άλλο, στο διαφορετικό.
Τη διάσταση αυτή δεν την έχομε συνειδητοποιήσει στην Δύση. Περιορίζομε την κριτική στην αποικιοκρατία μόνο στα πεπραγμένα των Δυτικοευρωπαίων, αφήνοντάς την ελλιπή, εφόσον δεν καταπιανόμαστε με τις αντίστοιχες πρακτικές άλλων εθνών. Έτσι όμως δε μπορεί να αντιμετωπιστεί συνολικά το ζήτημα, αντίθετα διογκώνεται όταν η μουσουλμανική εκδοχή του μένει εκτός κριτικής. Και η δουλεία, ενώ καταργήθηκε στο Δυτικό κόσμο από το 19ο αιώνα, εξακολούθησε και θεσμικά να υπάρχει σε μουσουλμανικά κράτη μέχρι πρόσφατα.
Την καταπιεστική φύση των καθεστώτων αυτών, είχαν εντοπίσει η Ρόζα Λούξεμπουργκ, επαναστάτρια που δολοφονήθηκε από το γερμανικό κράτος, και ο Έλληνας φιλόσοφος Κορνήλιος Καστοριάδης, που εξέδιδε στο Παρίσι το περιοδικό «Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα». Σήμερα, που οι Δυτικές κοινωνίες υφίστανται ξανά την καταπίεση από τον Ισλαμοφασισμό, δίχως ακόμα αυτός να έχει κυριαρχήσει αριθμητικά, και δεν αντιδρούν, αντίθετα αυτολογοκρίνονται και εκκολάπτουν το αυγό του φιδιού, πρέπει και πάλι να αντιδράσομε. Αλλά για να γίνει αυτό, πρέπει να διδαχτούμε από την ιστορία, το παρελθόν, την συλλογική μνήμη μας, και να συνειδητοποιήσομε μια σκληρή πραγματικότητα. Στο νέο κύμα αυτό επέκτασης, δεν πρέπει οι δυνάμεις της Δημοκρατίας να δώσουν χώρο.
του Μανώλη Εγγλέζου-Δεληγιαννάκη
metotoufekikaitilyra.wordpress.com
