Άλλη μια χρονιά κύλησε από το Έγκλημα των Τεμπών (2023) και η επέτειος της τραγωδίας (28 Φεβρουαρίου) τείνει να εξελιχθεί όπως η επέτειος του Πολυτεχνείου: μια μέρα παλλαϊκού ενθουσιασμού, στην οποία ολόκληρος ο λαός κατεβαίνει στους δρόμους και εκφράζει την οργή του ενάντια στο σάπιο και διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα που τον καταδυναστεύει εδώ και δεκαετίες. Μια μέρα, κατά την οποία νομίζουμε ότι αντιστεκόμαστε, νομίζουμε ότι επαναστατούμε, βιώνουμε την ψευδαίσθηση πως είμαστε ένα βήμα πριν από μια ελεύθερη και ευνομούμενη Ελλάδα – το βράδυ πάμε για ύπνο και το επόμενο πρωί όλα είναι όπως πριν, γκρίζα, θολά και απογοητευτικά.
Όχι, φίλε μου, όχι, φίλη μου, όσες χιλιάδες άνθρωποι κι αν κατεβούν στους δρόμους, όσα τραγούδια κι αν γραφτούν για τα Τέμπη κι όσες ζωγραφιές κι αν φιλοτεχνήσουν τα συγκινημένα παιδιά, δεν πέφτει το βρόμικο σύστημα. Και την επόμενη μέρα «το παιδί πάει στο σχολειό του κι ο εργάτης στη δουλειά»: ο νέος θα πάρει το δρόμο για το Εξωτερικό, για να μπορέσει να ζήσει και να εργαστεί σε αυτό που σπούδασε, ο οικογενειάρχης θα μετράει τα κέρματα για να δει πώς θα πληρώσει το ρεύμα, ο δανειολήπτης θα τρέχει γεμάτος αγωνία για να σώσει το σπίτι του από τις τοκογλυφικές τράπεζες, ο αγρότης θα βλέπει τη γη του να μην τον θρέφει, ο ασθενής θα ψάχνει να βρει γιατρό στο νοσοκομείο κ.ο.κ. Και φυσικά οι νεκροί των Τεμπών και οι οικογένειές τους θα παραμένουν αδικαίωτοι, με ένα κράτος που κουκουλώνει τις βρομιές του και μια Δικαιοσύνη που δεν είναι τυφλή, αλλά φαίνεται πως κάνει τα στραβά μάτια.
Το σύστημα δεν φοβάται τις διαδηλώσεις σου. Αντίθετα, έχει μηχανισμούς άμυνας ενάντια στην οργή σου, και ένας απ’ αυτούς είναι να σε αφήνει να την εκδηλώνεις, να εκτονώνεσαι, να ουρλιάζεις, και κατόπιν ευχαριστημένος να πηγαίνεις για ύπνο και όλα να παραμένουν όπως τα θέλουν εκείνοι που σε εξευτελίζουν και σε εκμεταλλεύονται. Ακριβώς όπως τα γιγάντια συλλαλητήρια του παρελθόντος για την επέτειο του Πολυτεχνείου δεν άλλαξαν τον κόσμο, δεν άλλαξαν την Ελλάδα. Και τα σημερινά παιδιά δεν συγκινούνται πλέον καθόλου από την επέτειο του Πολυτεχνείου – δεν την έχουν ζήσει. Αν δεν αλλάξουμε τα πράγματα, θα έρθει ώρα – με συγχωρείς που σου το λέω – που τα παιδιά δεν θα νιώθουν τίποτα και για τα Τέμπη. Και θα έχουν άλλα προβλήματα να τα βασανίζουν κι άλλες τραγωδίες να τα εξοργίζουν.
Πώς πιστεύεις ότι θα είναι η Ελλάδα μας στην επέτειο των δέκα ετών από την Τραγωδία των Τεμπών; Στην επέτειο των είκοσι ετών; Θα έχει γίνει χώρα με έναν λαό που ευημερεί; Θα έχει μειωθεί η κάθε μορφής βία στην κοινωνία; Θα έχει πάψει η εκμετάλλευση των εργαζομένων και η αγωνία της αναζήτησης εργασίας; Θα έχει ανασταλεί η κατάρρευση των πάντων; Θα έχουν σταματήσει οι πλειστηριασμοί των περιουσιών μας; Θα έχει λυθεί το Δημογραφικό; Θα έχει ηρεμήσει η Τουρκία; Θα είσαι ελεύθερος; Να νιώθεις περήφανος και ασφαλής που ζεις στην Ελλάδα; Τα παιδιά σου θα έχουν μέλλον εδώ; Έχεις λόγο να ελπίζεις για όλα αυτά;
Αν η απάντησή σου είναι ένα μελαγχολικό χαμόγελο, σου λέω πως έχεις λόγο να ελπίζεις ότι όλα τα παραπάνω όνειρα θα εκπληρωθούν. Πως όλα τα προδομένα όνειρα των γονιών σου και τα δικά σου για σένα και τα παιδιά σου θα γίνουν πραγματικότητα. Ο λόγος αυτός είναι ότι το πήραμε απόφαση, εδώ και μερικά χρόνια, και σηκωθήκαμε όρθιοι. Κάναμε το σταυρό μας και μπήκαμε μπροστά. Εμείς, τα παιδιά σου, τ’ αδέρφια σου, οι συνάδελφοί σου, οι συμπολίτες σου, που μας ήξερες και χθες και είχες αντιληφθεί πως είμαστε έντιμοι και σοβαροί. Εμείς, η ΝΙΚΗ.
Ήδη μέσα στη Βουλή, που μας έβαλε ο λαός, δίνουμε κάθε μέρα αγώνα για τα προβλήματά σου. Έχουμε Θέσεις και Πρόγραμμα για την ανόρθωση της Οικονομίας, της Υγείας, της Παιδείας, της Κοινωνίας, της Οικογένειάς σου, της Ζωής σου και της Ζωής των παιδιών σου. Και είμαστε αποφασισμένοι να αγωνιστούμε για όλα αυτά με αυταπάρνηση και ανιδιοτέλεια. Αλλά για να γίνει πράξη αυτή η πραγματική δημοκρατική Επανάσταση της πατρίδας μας είναι απαραίτητο να συμμετέχεις!
Το σύστημα μας φοβάται. Γι’ αυτό μας συκοφάντησε, μας λοιδορεί, εμφανίζει «δημοσκοπήσεις» που μας παρουσιάζουν υποβαθμισμένους, μας υπονομεύει με κάθε τρόπο. Εσύ, αν πραγματικά θέλεις να ξημερώσει μια νέα Ελλάδα, έλα κοντά μας. Μελέτησε τις θέσεις και τις τοποθετήσεις της ΝΙΚΗΣ, δες τις κοινοβουλευτικές παρεμβάσεις της, στήριξε με θάρρος αυτόν τον αγώνα (ανοιχτά, ξεκάθαρα) και θα δεις διαφορά. Και στις εκλογές, όποτε γίνουν, ρίξε την ψήφο σου – αυτή είναι το όπλο σου, το ΜΟΝΟ που φοβάται το σύστημα ότι μπορείς να κάνεις για να το ανατρέψεις!
Έχεις δύναμη. Αλλά η δύναμή σου δεν είναι στους δρόμους. Είναι στην ψήφο σου. Και έχεις δικούς σου ανθρώπους τώρα – αν θέλεις, έλα κι εσύ μπροστά – να αλλάξουμε τα πράγματα, να κάνουμε την Ελλάδα πατρίδα, μάνα κι όχι λημέρι ληστών. Να παλέψουμε με σύνεση και κόπο (όχι με λόγια, ούτε με απερισκεψία και προχειρότητα), για να γίνει πράξη ό,τι ονειρεύτηκε κάθε καλός άνθρωπος σ’ αυτό τον τόπο!
Μαζί.
Θεόδωρος Ι. Ρηγινιώτης
Πολιτευτής της ΝΙΚΗΣ στο Ρέθυμνο
riginiot@gmail.com
