Το τοπίο έχει ξεκαθαρίσει. Άσκημα, αλλά τουλάχιστο δεν υπάρχουν πια αμφιβολίες για το ρόλο καθενός στις διεθνείς σχέσεις. Στις υφιστάμενες απολυταρχίες προστίθεται πια και η Αμερική του Τραμπ. Προβάλλοντας το δίκαιο της ισχύος, δίχως προσχήματα, απαξιώνοντας τους μέχρι χτες συμμάχους της και αφήνοντάς τους εκτεθειμένους σε ένα περιβάλλον αναθεωρητικό.
Την αλλαγή βιώνουν στο πετσί τους οι (πρώην;) σύμμαχοι της Αμερικής στο ΝΑΤΟ, που βλέπουν απειλές οικονομικού περιεχομένου, με τους δασμούς, αλλά πλέον και εδαφικών διεκδικήσεων, με τη Γροιλανδία.
Η επέλαση του Τραμπ είναι επίθεση στις αξίες της Δύσης, από μιαν άλλη οπτική από την επίθεση σε αυτές της κουλτούρας της ακύρωσης. Κι οι δυο επιχειρούν να επιβάλουν ένα μοντέλο ολοκληρωτικό, η άνοδος δε του Τραμπ οφείλεται στην αντίδραση ακριβώς στην ιδεολογία της «αφύπνισης», αντίδραση που δεν είχε ένα δημοκρατικό πρόσημο, που δεν επεξεργάστηκε μια δημοκρατική απάντηση στην παράνοια της κουλτούρας της ακύρωσης.
Πλέον ο κόσμος μοιράζεται ανάμεσα σε απολυταρχίες, και η μοίρα των μικρότερων λαών φαντάζει ζοφερή. Ο λαός του Κουρδιστάν στη Συρία υφίσταται μια γενοκτονία από τον ισλαμοφασισμό, τον ίδιο που πνίγει στο αίμα τις διαδηλώσεις στο Ιράν. Οι Κούρδοι εγκαταλείπονται από αυτούς που έσωσαν με την ηρωική τους αντίσταση από το Ισλαμικό κράτος. Οι Ιρανοί αμφισβητούν με τις εξεγέρσεις τους όχι μόνο το θεοκρατικό καθεστώς αλλά το ίδιο το Ισλάμ. Τυχόν νίκη τους θα σημάνει κρίση του φονταμενταλισμού και θα αντιστρέψει την ανοδική πορεία του.
Πλέον είναι φανερό το πόσα πράγματα έχουν να προσφέρουν στον κόσμο οι αξίες της Δύσης. Αυτές που η ίδια περιφρόνησε και απαξίωσε μέσα από τη λαίλαπα του δικαιωματισμού, αυτές που το αντίπαλο δέος περιφρονεί προβάλλοντας την ωμή βία. Η Δημοκρατία φαντάζει σήμερα πιο αναγκαία από ποτέ, σε ένα περιβάλλον που πια υπολογίζει μόνο τη δύναμη.
Το Κοινοτικό παράδειγμα του λαού μας, κινείται στην ίδια κατεύθυνση: έλλειψη μεγάλων κοινωνικών αντιθέσεων, αλληλοϋποστήριξη, συνειδητοποίηση της ανάγκης της συλλογικότητας, δημοκρατική οργάνωση από τη βάση. Είναι κι αυτό μια συνεισφορά μας στην ευρύτερη συζήτηση για Δημοκρατία, που πρέπει να αποτελεί πρόταγμα σε μιαν εποχή που και η τεχνολογία μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την επιβολή του ολοκληρωτισμού.
Η Δύση δεν είναι άμοιρη ευθυνών. Η ίδια αποτελούσε μια δημοκρατική πρόταση οργάνωσης της κοινωνίας, και επέτρεψε να γίνει η ανεκτικότητά της αντικείμενο εκμετάλλευσης, τόσο από την ιδεολογία της «αφύπνισης» όσο και από τον Ισλαμοφασισμό. Διόλου τυχαία οι δύο λειτουργούν ως συγκοινωνούντα δοχεία με κοινό παρονομαστή το μίσος για τις αξίες της Ελευθερίας, της Δημοκρατίας, της Ισότητας. Η αφασία και παρακμή των δυτικών κοινωνιών, τις εμποδίζει να δούνε την υπονόμευση που υφίστανται, αν και η επιδείνωση της κατάστασης τις αναγκάζει να δουν την πραγματικότητα.
Απέναντι στις αυτοκρατορίες που ανακάμπτουν, οι λαοί έχουν να προτάξουν την αυτοδιάθεση, τη συνεργασία, τη μεταξύ τους συνεννόηση. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος, αλλιώς θα ξαναγίνουν υποτελείς δυνάμεων που θεωρούν τις πατρίδες τους αυλή τους, από την Ουκρανία μέχρι την Ταιβάν κι από τη Γροιλανδία μέχρι τη Ροζάβα.
