Μαρινέλλα. Ένα όνομα χωρίς επίθετο. Ενα όνομα που μου φέρνει στο μυαλό, πρόσωπα, συναισθήματα, έρωτες…
Τα τραγούδια της, με συνόδευαν από μικρή ηλικία σε όλα τα συναισθηματικά ενσταντανέ της ζωής μου. Απο την πρώτη φορά που ερωτεύτηκα ακούγοντας το “Σταλιά σταλιά”, από την πρώτη φορά που χώρισα με το “Είσαι παντού κ πουθενά”, όταν ήμουν πολύ ερωτευμένη με το “Για σένανε μπορώ” μέχρι όλους τους συναισθηματικους καημούς και θησαυρούς της ζωής μου.
Η Μαρινελλα μιλούσε μέσα στην ψυχή όχι με τους στίχους αλλά με την ερμηνεία της. Η Μαρινελλα ήταν η φωνή μας σε κάθε περίπτωση. Τραγουδούσα τους στίχους παράφωνα μαζί της μα η ψυχή έλεγε μαζί της κάθε νότα όπως έπρεπε.
Η Μαρινελλα ήταν ιδέα. Ηταν είδωλο για εμάς τους συναισθηματικά ώριμους και διαθέσιμους ανθρώπους.
Οι άνθρωποι έφευγαν από τον έρωτα μας. Η Μαρινελλα με τα τραγούδια της πάντα έμενε εκεί να μας κάνει παρέα καθώς με ένα τσιγάρο και αλκοόλ ξορκίζαμε τον πόνο. Η Μαρινελλα ήταν, είναι και θα είναι πάντα εδώ όταν οι έρωτες είναι στο… πουθενά.
Δεν θα ξεχαστεί ποτέ.
#Εύας_θοτς
